1.تازه وقتی میای می فهمم که چقدر دلم برای لغزیدن سرانگشتای سردت رو تنم لک زده بوده... برای برگ ریزون و برف و بارونت... برا اینکه فقط آسمونو نیگا کنم و کلاغا رو عشق ببرم...! و مردم یه وری نیگام کنن...! (دختره کم داره...! (نمی دونن که اصلاً نداره!!!)) تازه کشف کردم که مهاجرتشون چقد چپ و چوله س... اصلاً نمی تونن مث انسان (به مفهوم معنوی...!!!) تو یه ردیف و مرتب پرواز کنن... مث لشکر شکست خورده ي بزها هر کدومشون یه طرف می پرن...

 2.می ترسی

        - به تو بگویم -

تو از زندگی می ترسی

                از مرگ بیش از زندگی

از عشق بیش از هردو می ترسی

به تاریکی نگاه می کنی

          از وحشت می لرزی

و مرا در کنار خود

از یاد  می بری...

(شاملو)