گاهی فکرمی کنم  احساس خوشبختی کردن  نیاز به بهانه هایی که ما می آوردیم ندارد.

وقتی که از کنار پارک عبور می کنم و میبینم که بعضیها چقدر صمیمانه به بهانه عصرانه ای ساده مثل نون وپنیر و خیار کنار هم نشستن و دارن از در کنار هم بودن لذت می برن با هم شادن و میخندن.یا اینکه  یک بستنی دستشونه و دارن با هم توی پارک قدم میزنن.

فکر می کنم با هم بودنو از در کنار هم لذت بردن هیچ خرجی نداره. ولی ما چقدر زندگی رو سخت میکنیم.حتی برای یک دیدار و پیاده روی ساده.

بجای اینکه فکر کنیم وقتی میخوایم با عزیزی باشیم. کدوم رستوران با کلاس و گرون یا کافی شاپ بریم.به این فکر کنیم که چجوری می شه بسادگی از وجود هم لذت برد و در کنار هم به آرامش رسید.

اصل با هم بودن ودیداره...فرعیات رو گاهی بر اصل ارجح می کنیم.